گزیده اشعار - غزلیات

کجاست لحظه صبح؟ من همچون کسی که آماده‌سازیِ مکانِ ظهورِ تو را بر عهده دارد، در انتظارم و بر سر راه تو نشسته‌ام تا هر لحظه آمدنت را نظاره کنم.

مردم هنوز در خوابِ غفلت هستند، درست مانند بختِ سیاه من؛ اما من از شدتِ اشتیاقِ دیدارِ رویِ درخشانِ تو، از خواب برخاسته‌ام و به سوی تو دویده‌ام.

من همان گدایِ طمع‌کاری هستم که حتی پیش از طلوعِ خورشید، بر درِ خانه تو ایستاده‌ام و نه نان، که گدایِ نگاهِ تو هستم.

تو دیشب مرا با خفّت از درِ خود راندی، اما منِ عاشق، صبح‌دم دوباره بازگشته‌ام تا حتی اگر مقصّر نبودم، پوزش بخواهم و باز تو را به دست آورم.

تو بی هیچ گناهی مرا بکش؛ من که ایستاده‌ام تا حتی برای این کارِ تو عذرخواهی کنم. در روزِ قیامت نیز، من خود مدافع و سپرِ بلایِ تو در برابرِ گناهِ ریختنِ خونِ خودم خواهم بود.

اگر برای قتلِ من (وحشی) به دنبالِ شاهد می‌گردی، نیازی به جست‌وجو نیست؛ من خودم آماده‌ام تا به این جرم گواهی دهم، چرا که عاشقِ تمامِ افعالِ تو هستم.