گزیده اشعار - غزلیات

ای دل، از تکاپو و کوششِ بیهوده دست بردار؛ چرا که من با این کارهایم، دوباره خود را به سرگردانی و بی‌هدفی در مسیر زندگی کشانده‌ام.

پاهای من به واسطه‌ی آمد و شدِ بسیار، با تمامِ زوایا و طول و عرض این کوچه آشنا شده‌اند و چشمانم را همچون جاسوسی به مراقبت و دیدبانیِ راهِ انتظار گمارده‌ام تا شاید خبری از معشوق شود.

با اینکه می‌کوشم احوالِ درونی‌ام را پنهان کنم، اما این غم و عشق مانند گلی شکوفا خواهد شد؛ چرا که به عمقِ دردی که مانند خار در دلم خلیده است، پی برده‌ام.

به واسطه‌ی این درد و رنجِ جانکاه، کیمیایی کرده‌ام که آبِ ناگوارِ سختی‌ها را در پیمانه‌ی وجودم به شرابِ خوش‌گوارِ معنا تبدیل کرده‌ام.

ای ساقی، آن دردِ کهنه‌ای را که پیش از این در شیشه‌یِ باده بود، به دیگران بده؛ چرا که من آن را نوشیده‌ام و دیگر از دردِ خماریِ عشق رها شده‌ام.

با وجود اینکه شوقِ وافر می‌خواهد رازِ دلم را آشکار کند، من با خود عهد کرده‌ام که برخلافِ این میلِ درونی، رازداری پیشه کنم و چیزی نگویم.

همگان، از جمله وحشی، از من این نواهای غمگین را بسیار خواهند شنید؛ زیرا خود را به بلبلی تشبیه کرده‌ام که در بهارِ خرم، نغمه‌سرایی می‌کند.