گزیده اشعار - غزلیات

چگونه می‌توانم در غیابِ آن معشوقِ شیرین‌سخن، تبسمی بر لب داشته باشم؟ آنچه تو به گمانِ خود خنده می‌پنداری، در حقیقت خنده‌ای تلخ و برخاسته از زهرِ هجران است.

در روزگارِ وصال، آن‌چنان غرق در اشک‌های شوق شدم که خود را گم کردم؛ گویی دیدنِ چنان روزِ فرخنده‌ای، چنان حالِ عجیبی به من بخشید که از خود بی‌خود شدم.

مردمِ دنیا تا رسیدن به لحظه‌ی نابودی‌ام، با منِ آواره همراهی می‌کنند؛ من در حیرتم که چه خطایی به درگاهشان کرده‌ام که مرا تا به این حد به بیراهه می‌کشند.

همچون فرهاد (کوهکن) که در راهِ عشقش سختی‌ها کشید، من نیز با چهره‌ای خاکستراندود از گلخنِ رنج بیرون می‌آیم و برای تمامیِ خواسته‌های معشوق، دادخواهی می‌کنم.

عابدان و زاهدان، تکیه و پناهگاهِ خود را محرابِ عبادت می‌دانند؛ اما منِ وحشی که طعمِ دردهای زمانه را چشیده‌ام، پناهگاهِ خود را در میِ عشق و خُم می‌دانم.