گزیده اشعار - غزلیات

با لبخند و عشوه، مرا فریب مده و تیرِ نگاهت را به سمتم پرتاب نکن؛ از این پس بدان که میان من و تو نه میلی به دوستی هست و نه انگیزه‌ای برای دشمنی؛ من از تو کاملاً دل بریده‌ام.

به آن نگاهِ فریبنده‌ات بگو که بیهوده تیرِ خود را رها نکند؛ چرا که من دل و جانم را با بی‌تفاوتی و سردی، چنان به سختیِ آهن و سنگ درآورده‌ام که دیگر هیچ تیرِ نگاهی در آن نفوذ نمی‌کند.

اگر از کوی تو کوچ کردم، عذر و بهانه‌ام این است که دیگر آبرو و نام نیکی برایم باقی نمانده که بخواهم در راه تو آن را نیز به رسوایی بکشانم؛ پس رفتن تنها راهِ باقی‌مانده است.

بهتر است که بلبلِ عاشق، فریبِ زیباییِ ظاهریِ گل را نخورد؛ چرا که وفا و دوستیِ کسانی که دو رنگ و بی‌ثبات هستند، عمری بسیار کوتاه دارد.

آه و حسرتِ عمیق، چنان آینه‌ی وجودِ من (وحشی) را تیره و تار کرده است که دیگر هیچ عاملی، حتی صیقل دادنِ آن با ابرویِ تو (که زیبایی‌بخش است)، نمی‌تواند زنگارِ این اندوه را از دلم بزداید.