گزیده اشعار - غزلیات

کسی که به مقام بلند عاشقی دست یافته، از تمام دارایی‌های جهان بی‌نیاز است؛ ما به گدایی کردن در این درگاه پرشکوه و سعادتمندِ عشق افتخار می‌کنیم.

بنیان و اساس عشق بر پایه پایداری و جاودانگی نهاده شده است؛ بدین معنا که این بنای باشکوه، هیچ‌گاه دستخوش آسیب، فرسودگی یا زوال نمی‌شود.

حکیمانی که اصطلاح آب حیات (آب بقا) را برای جاودانگی وضع کرده‌اند، در واقع به نکته‌ای پنهان و عمیق از دوام و جاودانگیِ واقعیِ عشق اشاره داشته‌اند.

ای کسی که به راز و رمز اکسیر عشق آگاه شده‌ای، دیگر به دنبال ثروت‌های دنیوی مباش؛ برای تو خاک تیره همچون طلا و سنگ سیاه همچون نقره ارزشمند است.

پروانه با سوختن و از بین بردن هستی خود در شعله آتش، به ما نشان داد که هدف نهایی و کمالِ عشق، فنای عاشق و یکی شدن با معشوق (اتحاد) است.

عشق هر کس را به راهی خاص می‌کشاند؛ یکی را سرگردان بیابان می‌کند و دیگری را راهی کوه و دشت می‌سازد. از این نمونه‌ها بسیار است که نشان می‌دهد اقتضای عشق در هر فردی متفاوت است.

ای وحشی، رسیدن به یار که در ظاهر هزاران سال راه به نظر می‌رسد، اگر با پای صدق و ارادتِ عاشقانه گام برداری، تنها یک قدم بیشتر نیست.