گزیده اشعار - غزلیات

به سببِ غرق شدن در یادِ تو، از هیاهویِ دنیا رها شده‌ام؛ چنان‌که نه از رنجِ دوری از تو می‌هراسم و نه در بندِ لذتِ وصالِ تو هستم، چرا که از هر دو فراتر رفته‌ام.

پستی و بلندی‌هایِ روزگار و هجران و وصال را برای خود یکی کرده‌ام و از تمامِ دوگانگی‌هایِ عالم، همچون نور و ظلمت و زمین و آسمان عبور کرده و فارغ شده‌ام.

دفترِ سخن‌گفتن را در آبِ فراموشی شسته‌ام و دیگر حرفی برای گفتن ندارم؛ مانندِ گل، سراپا گوش هستم تا حقیقتی را بشنوم، اما زبان به کام فروبسته‌ام.

ابزارِ پیکار و دفاع را از کار انداخته‌ام؛ تیر و کمان و سپر را دور ریخته‌ام و از هرگونه تلاش و تکاپویِ قهری برای رسیدن به مقصود یا دفاع از خود دست کشیده‌ام.

شگفتا از این مرغِ جان که نه در قفسِ تن اسیر است و نه از آن بیرون رفته و در مقامِ حیرت است؛ او از هرگونه نیاز و جایگاهِ تعلقی آزاد است.

به جایگاهی بسیار شگفت‌انگیز رسیده‌ام که فراتر از مرگ و زندگی است؛ آنجا که می‌توان بدونِ دغدغه‌یِ تن و جان و رهایی از شرمِ هویتِ فردی، در آرامش بود.

ای وحشی، تا کی می‌خواهی به شکلی بند باشی یا به نامی خشنود شوی؟ بیا تا این راه را طی کنیم و از هرگونه نام و نشانی رها شویم.