گزیده اشعار - غزلیات

مردم معشوق را می‌بینند که دامنِ خود را به میان بسته و با چابکی و چالاکی گام برمی‌دارد؛ من نیز در این میان آرزو می‌کنم که در حینِ این رفتنِ شتابان، شاید او پایش بلغزد و دستِ ناتوانِ من، دامنش را برای یاری بگیرد.

من پیش از این، همچون پرنده‌ای آزاد و بی‌دغدغه در آسمانِ آرامش و امنیت پرواز می‌کردم، اما ناگهان آن غمزهٔ شکارافکنِ معشوق از کمین‌گاه بیرون آمد و مرا در دامِ عشق اسیر کرد.

عشق به سبکِ لیلی، زنجیری بسیار محکم و سخت است که دیوانگیِ مجنون را می‌آزماید؛ این حقیقت را تنها کسی درک می‌کند که خود نیز این زنجیرِ گران را بر گردن داشته باشد.

آرزو دارم آن زمان که معشوق با ناز و تکبر بر اسبِ خود سوار است و می‌گذرد، آن‌قدر در اطرافش بگردم که فرصت یابم جان و سرم را به پای اسبِ تندرو و چابک او نثار کنم.

این سرِ من که آکنده از آرزوهای دور و دراز است، اکنون در انتظارِ یک اشاره و عشوهٔ کوچک از جانب توست؛ تنها کافی است گوشه چشمی به من بیندازی تا این جان را از تنم بیرون کنی و مرا به کام مرگ ببری.

من به پیراهنی که بر آن اندامِ زیبا نشسته رشک می‌برم و این حسادتِ شدید مرا می‌کشد؛ به همین خاطر، تا روز قیامت دست از دامنِ این پیراهن برنخواهم داشت.

من، وحشی، از دور حیرانِ جمالِ او هستم و جانم به لب رسیده و در آستانهٔ مرگ قرار دارم؛ همهٔ کار و بارِ من اکنون وابسته به یک نگاهِ دوباره از آن چشمانِ پُر فریب و کاربلدِ اوست.