گزیده اشعار - غزلیات

فرهاد (کوهکن) در یاد و خاطره‌ی شیرین و لب‌های حیات‌بخش او، جانِ عزیز خود را فدا کرد و در این مسیر، جز تیشه که ابزار کارش بود، هیچ‌چیز دیگری برای او باقی نماند.

به آن عاشقِ دل‌خسته‌ای که از شدت رنج و فراق به مشتی استخوان تبدیل شده است نگاهی بینداز؛ خواهی دید که آتشِ جدایی چنان او را سوزانده که گویی کفنِ او از خاکسترِ وجودش ساخته شده است.

به‌قدری عاشقانِ دلسوخته و دردمند در آستانه‌ی درِ خانه‌ی معشوق از شدت غم جان سپرده‌اند که گویی در روز قیامت، تمامیِ مردگانِ آن درگاه از همان‌جا برخواهند خاست.

آن معشوقِ زیبا و مقتدر (ترک) با ناز و خرامانی و حالی مست‌گونه، در حالی که دست بر خنجر دارد عبور می‌کند؛ حال آنکه انبوهی از مردمِ حسرت‌زده، با حیرت و ناتوانی به دست و خنجرِ او چشم دوخته‌اند.

اندیشه و یادِ زلفِ تو هیچ‌گاه از ذهنِ من (وحشی) بیرون نرفت، هرچند که در راهِ عشقِ تو و به دلیلِ دوری از آن گیسوان، جسمِ من چنان لاغر و نحیف شد که به باریکیِ یک تارِ مو رسید.