گزیده اشعار - غزلیات

من به اینکه سزاوار کشته‌شدن هستم اعتراف دارم، پس مرا در حالی که زار و نزارم به قتل برسان. اگر در گذشته بی‌گناه مرا می‌کشتی، اکنون که واقعاً گناهکارم، بر اساس جرمم مرا بکش.

شمشیر بی‌رحمی را برکش و نخست زبانم را ببر تا دیگر سخنی نگویم، سپس مرا بیازار و پس از اینکه مدت‌ها در محرومیت و ناامیدی به سر بردم، در نهایت مرا بکش.

من مدام گناه می‌کنم و در مقابل، تو مدام مرا می‌بخشی. هر رحم و بخششی حد و اندازه‌ای دارد و این کار از حد گذشته است؛ بنابراین دیگر مرا نبخش و این بار حکم قتل مرا صادر کن.

من مانند حیوانی وحشی و رمیده هستم و تنها راه کشتن من این است که اجازه دهی به چهره‌ات بنگرم. چهره‌ات را نمایان کن تا شدت شادی حاصل از تماشای زیبایی تو، مرا از پای درآورد.