گزیده اشعار - غزلیات

ما بر ایستادگی و شکیبایی پای فشرده‌ایم و هرگز از این جایگاه و مرتبه‌ای که در آن قرار داریم، ذره‌ای پا پس نمی‌کشیم.

این دلِ ناشکیبا و کم‌طاقت با اندک عنایتی از سوی معشوق، شیفته می‌شود؛ پس چه نیازی است که معشوق (صیاد) برای شکار کردنِ چنین عاشقِ مشتاقی، خود را به زحمت انداخته و دامی بگسترد؟

گمان مبر که زیبایی و لطفِ معشوق تنها برای توست و به خود مغرور مشو؛ زیرا زیباییِ حقیقی، همانند نوری همگانی است که بر همه می‌تابد و تنها در انحصارِ یک شخص باقی نمی‌ماند.

دلِ ما همانند کبوترِ جلدِ بامی شده است که هرچند او را از سقفِ خانه برانند و راهش را سد کنند، دوباره بازمی‌گردد و بر همان بامِ محبوب می‌نشیند.

معشوق، موجودی رها و وحشی است که هیچ‌کس نتوانسته او را به تسخیر خود درآورد؛ همان‌طور که نمی‌توان آهوی گریزپای دشت را به دام انداخت و اهلی کرد.