گزیده اشعار - غزلیات

عشقِ تو در تک‌تکِ پیوندهایِ وجودم، بندهایِ تازه‌ای ایجاد کرده است؛ از این‌رو، نیازمندِ جذبه‌ای الهی هستم تا بتوانم این بندهایِ تعلق را از هم بگسلم و رها شوم.

عشق، بی‌رحم و خونخوار است و با هیچ‌کس، چه بیگانه و چه خویشاوند، مدارا نمی‌کند. مگر نه این است که حضرتِ یعقوب نیز از هجرانِ فرزندش چنان دردی کشید که گویی عشق، خونِ دلش را مکیده است؟

طبعِ من چنان ناآرام و بی‌قرار است که نمی‌توانم بر سرِ یک عقیده یا حالتِ ثابت باقی بمانم؛ به همین دلیل است که هرگز نمی‌توانم به خواسته‌هایِ نفسِ ناخرسندِ خویش پاسخِ مثبت دهم و راضی‌اش کنم.

ای کسی که از بی‌نیازی (یا ثروت) سرمستی، نسبت به حالِ تهیدستان و نیازمندان چنین بی‌تفاوت نباش. ای محبوب، نگاهی به حالِ من که نیازمندِ مهرِ توام بینداز.

من (وحشی) از خستگی و بی‌حاصلیِ زهدِ خشک و بی‌روح، به تنگ آمده‌ام؛ پس کی وقتِ آن می‌رسد که کسی مرا به نوشیدنِ جامی از عشق دعوت کند تا با شکستنِ پیمانِ زهد، به آرامش برسم؟