گزیده اشعار - غزلیات

امیدوارم روزی برسد که معشوق، این رفتارهای سرد و بیگانگی را از نهاد خود بیرون بریزد و با ما اُنس بگیرد و ما را به سوی خود فراخواند.

سرانجام روزی فرا می‌رسد که خودِ معشوق نیز در همان مشکلی گرفتار شود که امروز با اخم کردن و گره زدن ابروهایش برای ما ایجاد کرده است.

بی‌اعتنایی و بی‌نیازی، ویژگیِ جدایی‌ناپذیرِ زیبایی است؛ بنابراین اگر معشوق مرا از درگاه خود می‌راند، جای گله و شکایتی نیست، زیرا این رسمِ عشق است.

اگر پسند توست، سر مرا زیر رکاب یا بندِ زینِ اسبت بینداز و پایمال کن؛ چرا که من با تحملِ بارِ این سر (هستی و غرور)، زانوهایم را در راهِ عبودیت و خواهشِ تو فرسوده کرده‌ام.

وحشی (تخلص شاعر) آن‌قدر چهره‌اش را بر آستانه‌ی درِ خانه‌ی یار ساییده است که هم از پیمودنِ این راهِ دشوار شرمنده است و هم از وضعیتِ چهره و صورتِ خود احساس خجالت می‌کند.