گزیده اشعار - غزلیات

اکنون که ما را رها کرده‌ای، برو و با بیگانگان همنشین شو؛ چرا که دیگر یار ما نیستی، پس اختیار داری که با هر کس می‌خواهی پیمان دوستی ببندی.

تو که غرق در مستی زیبایی خویش هستی، با رقیبان ما معاشرت مکن؛ چرا که آنان شایسته همنشینی با تو نیستند و بدسرشت‌اند؛ من به عنوان خیرخواه، تو را هشدار می‌دهم که مراقب باش.

حالا که من هرگز از پیوند و وصال او بهره‌ای نبردم، بگذار دیگران از میوه درخت وصل او بهره‌مند شوند؛ گویی برای من که حاصلی نداشت، چه بهتر که برای دیگران ثمر داشته باشد.

اگرچه به خوبی آگاهم که دوری از روی معشوق و شکیبایی در برابر ندیدن او بسیار دشوار است، اما من چند روزی دندان بر جگر می‌گذارم و تحمل می‌کنم؛ اگر هم سخت باشد، بگذار باشد.

ای وحشی! من در اندوه ندیدن او شکیبایی خواهم کرد؛ من که سرانجام جان خواهم داد، پس بگذار این حسرت دیدار تا لحظه مرگ همراه من باقی بماند.