گزیده اشعار - غزلیات

اگر حضورِ فیزیکی در نزدِ تو ممکن نیست، دوریِ آن چندان اهمیتی ندارد؛ همین که چشمِ دلم به وصالِ تو روشن است، برایم کافی است و دور بودنِ تن از بزمِ تو خللی در این پیوندِ روحانی ایجاد نمی‌کند.

اگر نگاهی گذرا و از راهِ دور به هر زیبارویی می‌اندازی، برای من همان هم ارزشمند است؛ من آن را به عنوان نشانه‌ای از توجه و عنایتِ تو به حساب می‌آورم.

تنها یک نگاهِ محبت‌آمیز از جانب تو برای زندگیِ من کافی است؛ کسی که ارزشِ این نگاه را نمی‌فهمد و آن را نمی‌بیند، بهتر است که در تاریکیِ نابینایی بماند.

این محفل، جایگاهِ عاشقانِ بی‌خود و مست است؛ در این بزم، با آگاهی و حکمتِ عشق بنوش، جایی که ساقیِ مجلس خود غرق در مستی و خمارِ عشق است.

چرا بینِ من و دیگران تفاوت می‌گذاری؟ چرا با رقیبان مهربانی و با من دشمنی؟ اگر قرار است با همه باشی، بهتر است با یک قاعده و به یک شکل رفتار کنی.

این سیلِ بی‌مهری را بر جانِ من نریز تا این بنایِ وجودم ویران نشود؛ تکلیفِ مرا روشن کن، یا مرا کاملاً ویران کن یا آباد و شادمان بساز، اما مرا در تعلیق رها نکن.

سرنوشتِ من و سرنوشتِ وحشی در برابرِ تیغِ بی‌رحمِ تو یکسان است؛ پس با خیالِ راحت دلت را سخت کن و بازویِ ستمگری‌ات را برایِ شکستنِ من به کار بگیر.