گزیده اشعار - غزلیات

تو چنان مغرور و دست‌نیافتنی هستی که هیچ‌کس نمی‌تواند به درگاه تو راه یابد؛ بنابراین، عاقلانه نیست که کسی آرزوی وصال تو را که امری محال است، در سر بپروراند.

تو آن یوسفِ کنعانی نیستی که بتوان تو را خرید و در تملک درآورد؛ آن‌قدر مقام تو بالاست که حتی جان دادن در راه تو در برابرِ رسیدن به تو، معامله‌ای بی‌ارزش است و کسی نباید چنین سودایی در سر داشته باشد.

تو چنان عزیز و زیبا هستی که دیدنِ جمالت تاب و توانِ کسی را باقی نمی‌گذارد؛ تو چنان بی‌همتایی که هیچ‌کس نباید ادعای عشقِ یعقوب یا اشتیاقِ زلیخا را در برابرِ تو داشته باشد، چرا که تو فراتر از این داستان‌ها هستی.

وقتی کوی تو این‌چنین دامگاهی برای صیدِ دل‌هاست، دلِ کوچکِ من در برابرِ آن چه ارزشی دارد؟ حتی اگر سیمرغ هم در این دام بیفتد، بی‌تردید گرفتار می‌شود و کسی نمی‌تواند از سختیِ این بلا جان سالم به در ببرد.

افسوس که چه غرورِ عجیبی داری؛ حتی اگر صد نفر در راه عشق تو کشته شوند، تو آن‌قدر بی‌توجهی که حتی از دور هم به آنان نگاهی نمی‌اندازی تا از وضعیتشان باخبر شوی.

در کوچه تو سرهای بی‌گناهِ بسیاری به دار مجازات آویخته شده‌اند (کنایه از جان‌باختنِ عاشقان بسیار)، اما تو از شدتِ غرور، حتی یک‌بار هم سرت را برای دیدنِ آنان بلند نمی‌کنی.

ای وحشی (تخلص شاعر)، دلیلِ اصلیِ این همه ناز و بی‌توجهیِ معشوق، همان زیباییِ خیره‌کننده‌اش است؛ اگر زیبایی وجود نداشت، قطعاً کسی این‌گونه مغرورانه رفتار نمی‌کرد.