گزیده اشعار - غزلیات

ای دل، تو که جرمی مرتکب نشده‌ای، چرا همچنان در زندانِ عشق گرفتار مانده‌ای؟ در واقع، خودِ آرزوهایِ تو بود که تو را به این حال و روز انداخت و هنوز هم به همان آرزوها دلبسته‌ای.

اگر تو کوه بودی، با این همه رنج و فشاری که تحمل کرده‌ای، تا کنون از جای کنده شده و فرو ریخته بودی. شگفتا از این میزان صبوری تو که با وجودِ تمام این آزارها، باز هم به وضع موجود راضی و خرسندی.

آیا وقت آن نرسیده است که با جنون و بی‌تابی، این بندهای اسارت را از هم بگسلی؟ شگفتا که هنوز هم به آن معشوقی که پیوندی سست و بی‌بنیان با تو دارد، دل بسته‌ای.

با وجود این همه فداکاری و خدمتی که به معشوق کردی، اگر او تو را می‌پذیرفت، چه حاصلی داشت؟ شرم بر تو باد که این چنین تن به بردگی داده‌ای، آن هم برای کسی که هیچ‌گونه تسلط و مالکیتی بر تو ندارد.

آیا هنوز وقت آن نرسیده که به حالِ خودت بخندی؟ پس کمی بر خود بخند، چرا که همچنان چشمانت را به امیدِ لبخندِ شیرینِ او دوخته‌ای.

تا کی می‌خواهی تیشه به ریشه و پای خودت بزنی؟ دیگر کافی است؛ تو هنوز آن درختِ کهن و فرسوده که همان آرزوهای بیهوده است را قطع نکرده‌ای.

این ساده‌دلیِ وحشی و رام‌نشدنیِ تو، مگر می‌فهمد که احوالِ تو چیست؟ و با این حال، شاعر گمان می‌برد که تو هنوز قابل نصیحت‌شنیدن و هدایت هستی.