گزیده اشعار - غزلیات

من همچون سگ شکاریِ خسته‌ای هستم که به دنبال آهویی می‌دوم که هرگز رام نشده است؛ این معشوق چنان دست‌نیافتنی است که هیچ‌کس (مانند مگسی که از انگبین کام نمی‌گیرد) نتوانسته از شیرینیِ وصالِ او بهره‌ای ببرد.

من در آرزوی آن هستم که با فروغ و روشناییِ چهره‌ی همچون خورشیدِ تو، شب‌های تیره‌ی زندگی‌ام را به روز روشن تبدیل کنم؛ چرا که من کسی هستم که تا به حال از خانه بیرون نیامده و تجربه‌ی روشنایی و عشق نداشته است.

از همان دوران کودکی و خردسالی، آرزویِ چشیدنِ شرابِ عشق را در سر داشتم، آن هم در حالی که در محیطِ زندگیِ من، هیچ‌کس نامی از می و پیاله به میان نمی‌آورد و این عشقی فطری است.

هرگاه نام و ماجرای من نزدِ محبوب برده می‌شود، او چنان بی‌تفاوت رفتار می‌کند که انگار در تمام طول عمرش، هرگز نام مرا نشنیده است.

من بر سرِ راهِ تو سکنی گزیدم تا به تو برسم، اما تو به من اجازه‌ی ماندن ندادی؛ گویی تو هرگز به این اسیرِِ خودت در این جایگاه توجهی نداشته‌ای.

دلِ سرکش و وحشیِ من به چین و شکنِ زلفِ تو گرایش پیدا کرده است و آرزو دارم که این دل هرگز از این دام و بلای شیرین نجات نیابد.