گزیده اشعار - غزلیات

اگر آن معشوقِ مست و مغرور با آن کلاهِ کج‌نهاده‌اش و با ناز و تکبر از کوچه گذر کند، دیگر چه کسی جان سالم به در می‌برد؟ (همه بی‌اختیار جان به او می‌بازند).

دوباره موسمِ جلوه‌گریِ حسن و زیبایی فرارسید؛ باید دید حکمِ الهی یا تقدیرِ او چیست؟ چه کسی این بار از چشمِ یار می‌افتد و چه کسی دوباره موردِ توجه و عنایتِ او قرار می‌گیرد؟

شگفت است که میانِ مصر و کنعان چه پیوند و راهِ عجیبی برقرار است که هنوز قافله در مصر است، اما خبر و نامه‌اش به کنعان رسیده است.

کمترین اثرِ عشق، آن نیرویِ جاذبه‌ای است که انسان را به سویِ خود می‌کشاند؛ به‌گونه‌ای که هرچه از دری رانده شوی و طرد شوی، اشتیاق و آمدنت بیشتر می‌شود.

در حالی که سبوی شراب بر دوش دارم و صراحی در دست و محتسب (مأمورِ نهی از منکر) در تعقیبِ من است، خدا نکند که پاهایم به سنگی برخورد کند و زمین بخورم (که رسوایی به بار می‌آید).

نگو که اگر من به دنبالت می‌آیم، وحشی (نام شاعر) به تو چسبیده است؛ چه مانعی دارد که نیایم؟ چرا نباید به چشم و سر (با عزت و احترام) پذیرفته شوم؟