گزیده اشعار - غزلیات

رسم یاری‌رساندن و دست‌گیری از دیگران در میان مردم این زمانه وجود ندارد و هیچ نشانه و بانگی از بزرگواری و همت در کاروانِ زندگیِ این مردمان دیده نمی‌شود.

ای عاشقِ شوریده (ای بلبل)، با رنج و سختیِ روزگار بساز و خو بگیر، چرا که انتظارِ دیدنِ گلِ انسانیت و جوانمردی در این باغِ (دنیا) بی‌فایده است.

وقتی نیازمندی با تو سخن می‌گوید، به حرفش با رغبت و پذیرش گوش کن؛ چرا که انسان تا وقتی که کارد به استخوانش نرسد و به نهایتِ ناچاری نیفتد، دردِ خود را به کسی نمی‌گوید.

دلِ من به ناچار در غربت و تنهایی افتاده است؛ وگرنه هیچ پرنده‌ای نیست که یاد و عشقِ آشیانه و وطنِ خود را فراموش کند.

یافتنِ همراهی همدل و جان‌بخش که هم‌دردِ من باشد برایم بسیار دشوار است؛ کسی که تنها وقتی که آتشِ اندوه به عمقِ وجودش برسد، فریاد برآورد و از سرِ بی‌دردی و تظاهر ناله نکند.

دعا کردن بسیار ارزشمند است، اگر که به هدفِ اجابت برسد؛ اما وقتی دعا بر هدف نمی‌نشیند و مستجاب نمی‌شود، چه چاره‌ای جز صبر دارم؟

ای وحشی (تخلص شاعر)، خوشبختی و کامیابی دیگر به سراغ من نمی‌آید؛ اگر امروز به دست نیاید، امیدوارم روزی دیگر سر برسد و به سراغم بیاید.