گزیده اشعار - غزلیات

پرسش این است که چرا معشوق ستمگر من، به دیگران ظلم نمی‌کند؟ در حالی که همگان از جور و جفای او رنج می‌برند، پس چرا او نباید به من نیز ستم روا دارد؟ (شاعر از اینکه گویی ستمِ معشوق تنها متوجه اوست یا اینکه معشوق ستمگری را با او آغاز کرده، گلایه دارد).

فریاد از دستِ معشوق سنگدلم که خونِ صدها انسانِ بی‌گناه را با بی‌رحمی بر زمین می‌ریزد و کوچک‌ترین ترسی از عذاب خداوند در دل ندارد.

چه بسیار غم‌ها و رنج‌هایی که از برقراری رابطه و آشنایی با تو تحمل کردم؛ از درگاه خداوند خواستارم که هیچ‌کس را به سرنوشت من دچار نکند و با تو آشنا نسازد.

کدام انسانِ سنگدلی است که از عمقِ درد و اندوه من آگاه باشد؟ یقین دارم اگر کسی از دردِ من باخبر شود، هرچند قلبی سخت و سنگی داشته باشد، به حال من زار زار گریه خواهد کرد.

معشوق، مستِ غرور (یا باده) است و عادتِ کشتنِ افراد بی‌گناه را دارد؛ جای تعجب است که هنوز شمشیر برکشیده و قصدِ جانِ مرا نکرده است.

قلب من (مانند وحشی) در جای اصلی خود قرار نمی‌گیرد و آرام نمی‌شود، مگر اینکه نوکِ تیرِ تو در سینه‌ام جای بگیرد و مرا زخمی کند.