گزیده اشعار - غزلیات

اگر می‌خواهی مرا بیازار، وجودم را از خون پر کن، زیرا من دیگر تاب و توان دیگری ندارم و این ظرف وجودِ من، گنجایشِ این حجم از ظلم و شرابِ تلخِ فراق تو را ندارد.

چه چیزی دیده یا شنیده‌ای و چه مصلحتی در کار است که نگاهت سراسر خشم شده است و حتی اجازه نمی‌دهی که من لب به گلایه بگشایم؟

ای که زودرنج هستی و عادت به نادیده گرفتنِ دیگران داری، چه جایگاهِ بلند و دست‌نیافتنی‌ای برای خود ساخته‌ای! مگر من چه گفته‌ام که دیگر حتی پاسخ سلامِ مرا نمی‌دهی؟

ای گیاه عشق که در خشکسالیِ بی‌وفاییِ معشوق رها شده‌ای، برگ‌هایت را بریز و ناامید باش؛ چرا که دیگر ابری از امید باقی نمانده است که بخواهد برای تو باران ببارد.

این دلِ وحشی و بلاکشِ من که با داغِ عشقِ تو خو گرفته است، چنان با رنج‌ها مانوس شده که اگر به آتش جهنم نیز بیفتد، عذابی حس نخواهد کرد؛ زیرا رنجِ عشقِ تو سنگین‌تر از آن است.