گزیده اشعار - غزلیات

معشوق به دلیلِ بهره‌مندی از کمالِ زیبایی و غرور، به هیچ‌کس سر فرود نمی‌آورد و من سرِ خود را در راهِ عشقِ تو فدا کردم به این امید که ذره‌ای از غرورِ تو کاسته شود و به من توجه کنی.

از من درگذر اگر نام و آبرویم بر باد رفت، چرا که هرکس پا به کوی خوبان و معشوقان می‌گذارد، باید قیدِ آبرو و نام‌وننگ را بزند و انتظارِ حفظِ حیثیت نداشته باشد.

دلِ حسود و بی‌قرارِ من در آتشِ عشق سوخت و طبیعی است که بسوزد؛ زیرا از معشوقی تندخو و بی‌رحم چون تو، جز درد و داغِ فراق بر دلِ عاشق نمی‌نشیند.

من از فتنه و بلایِ نگاهِ پرشور و گیرای تو فرار نکردم و حتی از وجودِ خود نیز نگریختم؛ حالا به نگاهت سفارش کن که دیگر به دنبالِ من نگردد، چرا که من خود، گرفتارِ آن نگاه شده‌ام.

تو قضاوت کن که این عاشقِ اسیر، کجا می‌تواند برود؟ او اگر سرِ راهِ تو نایستد و راهِ تو را سد نکند، چگونه می‌تواند گردِ کوی تو طواف کند و به دیدارِ تو نایل شود؟

ای معشوقِ وحشی و گریزان، به سوی من بیا تا غمِ عشقِ تو را برایت بازگو کنم؛ چرا که تو در حجابِ خودبینیِ عشق گرفتار شده‌ای و آن‌قدر درگیرِ وجودِ خویشی که نمی‌توانی از احوالِ درونت سخنی بگویی.