گزیده اشعار - غزلیات

عاشقانِ حقیقی به این سادگی از دوستانِ خود دل نمی‌بُرند و دست از آن‌ها نمی‌کشند؛ اینان تنها زمانی از یارِ خود دست می‌شویند و پیوند را قطع می‌کنند که کار به جان‌دادن و رسیدنِ سختی به حدِ نهایی‌اش رسیده باشد.

یار به خاطر یک گله‌گذاری بسیار ناچیز و کوچک، رابطه را با من قطع کرد؛ این کار شایسته رسمِ دوستی نیست که دوستان بخواهند به این سادگی رشته مودت را از هم بگسلند.

وقتی محبوب از سوزِ درونم که مانند شعله شمع بود آگاه شد، به جای همراهی، سردی پیشه کرد؛ آه که چه حرفی زدم و چه رازی را فاش کردم که اکنون کار به جایی رسیده است که محبوب زبانم را می‌بُرَد (یا مرا از سخن گفتن می‌اندازد).

از خداوند می‌خواهم آن کسی که باعث و بانیِ دردِ دوری و سوزِ فراقِ من شده است را در مجلسِ محبوب حاضر کند و او را مانند شمع به آتشِ هجران بسوزاند تا بداند چه بر سرِ من آمده است.

ای وحشی! با تیغِ قهر و دوری، رشته پیوند را با محبوب قطع مکن؛ زیرا عاشقانِ حقیقی، حتی اگر مجبور شوند از این جهان بروند و جان ببازند، باز هم حاضر نیستند پیوندِ دوستی را با یار بگسلند.