گزیده اشعار - غزلیات

درونِ دلِ من، جز جایگاهِ یار و فکرِ او، جایی برای هیچ‌کس و هیچ‌چیزِ دیگر وجود ندارد؛ مگر می‌شود که در این دلی که تنها مأمنِ خیالِ اوست، بیگانه‌ای (اغیار) راه یابد؟

رازِ عشقِ من و او، فراتر از سخن‌گفتن و صداهایِ معمولی است؛ اسرارِ عشق، تجربه‌ای قلبی و وجدانی است و هرگز در قالبِ واژه‌ها و کلماتِ محدود نمی‌گنجد.

من و رنجیده شدن از عشقِ او؟ پناه بر خدا که چنین چیزی ممکن باشد؛ در دلی که لبریز از محبت است، جایی برایِ آزردگی و کدورت وجود ندارد.

ای ساقی! به قدرِ شانس و بختِ من، تمامِ خمخانه‌یِ عشق را در ظرفِ کوچکِ وجودم بریز؛ هرچند می‌دانم که این ظرفِ تنگِ من، گنجایشِ این دریایِ عظیمِ معرفت و عشق را ندارد.

در این دلِ بیمار که وحشی دارد، جایی برای مرهمِ آرامش نیست؛ در دلی که از فراقِ تو رنجور شده، جز حسرت و اندوه، چیزِ دیگری جای نمی‌گیرد.