گزیده اشعار - غزلیات

کجاست آن نیروی عشق که همچون مأمورِ بازداشت‌کننده، مرا به زندانِ غم و اندوه بیفکند؟ تا آن دورانی را که در بی‌خیالی و آسودگی گذرانده‌ام، از من بستاند و به پایان برد.

آرزو دارم که آن نگاهِ مست و بازیگوشِ معشوق، بر درِ میخانه بر من ظاهر شود و با شوری که دارد، گاهی مرا در آغوش بگیرد و گاهی از سرِ ناز و نوازش، گریبانم را بگیرد.

کجاست آن نگاهی که وقتی تیرِ نازش را به سوی دلم رها می‌کند، چنان پی‌درپی و بی‌وقفه شلیک کند که جانم را بستاند و مرا مغلوب خود سازد؟

سرمه‌ای می‌خواهم که چشمانم را به روی همه چیز جز معشوق ببندد. ای عشق، کجایی تا با میل و ابزاری آتشین، این سرمه را بر چشمانِ اشک‌بارم بکشی؟

مشتاقِ باغِ بهشتی از جنسِ شوق هستم که رضوان (نگهبان بهشت) شخصاً به درِ این باغ بیاید و مرا با اشتیاق به درونِ آن بکشاند.

کجاست آن وعده‌گاه و میعادگاهی که حتی اگر از رسیدن به وصال ناامید شوم و بخواهم برخیزم، دستِ امید دوباره مرا به سمتِ آن وعده بکشاند؟

در چشمانِ چه کسی باید آن نگاهِ سرشار از بردگی و تواضع را بجویم؟ نگاهی که در ظاهر به من بگوید برخیز و برو، اما در باطن مرا مجذوبِ خود کند و به بند بکشد.

آن غزل و مضمونی که دهر آن را وحشی و غیرقابلِ رام کردن می‌داند، سرنوشت مدام می‌کوشد تا آن را از طبعِ غزل‌سرایِ من استخراج کند.