گزیده اشعار - غزلیات

راهی خونین و بسیار خطرناک را در پیش گرفته‌ام و نمی‌دانم کِی به پایان می‌رسد؛ پایی که چنین راه دشواری را برای رفتن انتخاب کند، دیگر به خانه و آرامش و آسودگی نخواهد رسید.

درد و رنجِ پای من در این مسیر ناچیز است و بگذار در راه طلبِ تو فرسوده شود؛ اما دغدغه من این سر و عقلی است که درگیر سودای تو شده و نمی‌دانم کِی به آرامش و قرار می‌رسد.

اگر می‌توانی درد مرا درمان کنی، این کار آسان است اما بگذار مرا بکشی و به پایان برسانی؛ چرا که در آیین عشق، درمان‌جویی بدعتی ناپسند است و عاشق نباید به دنبال بهبود باشد.

آن جانی که درباره‌اش پرسیدی، از تن جدا شده و تنها بر لبانم مانده است و منتظر مانده تا کِی فرمان تو برای وصال یا فنا صادر شود.

در باغ دل من، شاخه‌ای روییده است که هنوز کسی از آن خبر ندارد؛ باید صبر کرد و دید که آیا گلی از آن می‌شکفد یا اصلاً میوه‌ای به بار می‌آورد.

من به حسِ بویاییِ مشتاقِ خود می‌نازم؛ وگرنه اگر نسیم صبا بخواهد بوی پیراهن یوسف را از مصر به کنعان برساند، بدون این شوقِ قلبی، کسی آن را احساس نخواهد کرد.

مورچه‌ای با تلاش و پشتکار خود را به مجلس حضرت سلیمان می‌رساند؛ تو نیز ای وحشی ناامید مباش و تلاش کن که این جانِ خسته، سرانجام به جانان برسد.