گزیده اشعار - غزلیات

در بازارِ پرهیاهویِ کسانی که کالایشان ناز و کرشمه است، تنها داراییِ ما نگاهی پر از تمناست که نزدِ آنان هیچ ارزشی ندارد و آن را به هیچ نمی‌انگارند.

ای عشق، تو که بی‌مقدار و خوار شدی، دو روزی این بی‌مهری را تحمل کن؛ چرا که این زیبارویانِ مغرور، قدر و ارزشِ واقعیِ تو را نمی‌شناسند.

این زیبارویانی را که گاهی با نام‌های عزیزِ «عمر» و «جان» خطابشان می‌کنم، مبادا فریبِ حرف‌های مرا بخوری؛ زیرا حقیقتِ امر این است که نه مایه ی بقایِ کسی هستند و نه روح و جانِ واقعی‌اند.

دلیلِ «جان» نامیدنشان این است که مانند جان، ناپایدارند و وفایی ندارند، و از این جهت «عمر» هستند که به سرعت و با شتاب از کنارِ انسان می‌گذرند.

حقیقتِ آنان چیزی جز رنگ و بویی ظاهری نیست که مایه‌ی صدگونه رنج و اندوه است؛ آنان در واقع همچون بوته‌های خاری هستند که در پسِ چهره‌ای گُلگون و زیبا، پنهان شده‌اند.

بدونِ زرهِ آهنینِ صبر و شکیبایی، هرگز به سوی این زیبارویان قدم برندار؛ چرا که این لشکرِ ظالم، در پرتابِ تیرهایِ ستم به سویِ عاشقان، بسیار ماهر و دقیق هستند.

ای وحشی، بدگویی و عیب‌جویی از این زیبارویان کاری بیهوده است؛ آن‌ها چنان زیبا و دلفریب‌اند که خدا کند همیشه زنده و برقرار باشند.