گزیده اشعار - غزلیات

چرا انسان خردمند باید خود را در دام روابط بی‌مایه گرفتار کند و چرا باید تلاش کند با جماعتی که اهل معرفت و ادب نیستند، طرح دوستی و گفتگو بریزد؟

از همنشینی با فرد ناشایست حتی اگر برای لحظه‌ای کوتاه باشد، دوری کن؛ چرا که حتی برای یک پادشاه نیز، آمیزشِ بیش از حد با توده عوام، موجب کاهش حرمت و وقار او می‌شود.

ای وجود ارزشمند که همچون یاقوت گرانبها هستی، آبرو و اصالت خود را حفظ کن؛ چرا که اگر شخص، وقار و اصالت خود را از دست بدهد، ارزش واقعی‌اش در نگاه دیگران فرو می‌کاهد.

شراب درون خم، حال و هوای خاص و تلخی دل‌انگیزی دارد؛ اما اگر در آن دست ببری و به آن هوا برسانی، کیفیت و گیرایی اصلی خود را از دست می‌دهد.

عقل حکم نمی‌کند که شراب ننوشیده، جامه خود را به آن آلوده کنیم؛ انسان نباید خودش را در موقعیتی قرار دهد که بدون ارتکاب گناه، تهمت گناه را به سوی خود جلب کند.

بهتر است ما از پیگیریِ زیبایی و عشق دست بکشیم و آن را وداع گوییم، زیرا این حواشی و فضای مسموم، نه تنها حسن و زیبایی، بلکه اصلِ حقیقتِ عشق را نیز از مسیر طبیعی و والای خود خارج می‌کند.

فرصت برای سخن گفتن بسیار کم است؛ به وحشی بگو سکوت کند، چرا که بهتر است این‌گونه پندها را در زمانی مناسب‌تر و در فرصتی بهتر بازگو کرد.