گزیده اشعار - غزلیات

آیا من آن بلبل هستم که باید از ترسِ عواقبِ سخن گفتن درباره معشوق، زبان در کام بکشم؟ یا تو همانند گلبنی هستی که زیبایی و رایحه خود را از باغ دریغ کرده‌ای و پنهان شده‌ای؟

با اینکه گلستان شکوفا شده و فصلِ سرسبزی است، به آن بی‌وفا بنگرید که می‌خواهد در چنین فصل دل‌انگیزی، درهای باغ را به روی دوستانِ خود ببندد.

من از غمِ خود می‌سرایم و داستانِ اندوه خویش را بازگو می‌کنم، اما بیم آن دارم که بدگویان از هر کلمه‌ی من، داستان‌های دروغینِ بسیاری بسازند و تهمت‌باران کنند.

تیر بسیار کاری و مؤثری از کمانِ نازِ معشوق به من اصابت کرده است؛ تیری که از ابروی او رها می‌شود، اما تهمتِ آن به کمان (که استعاره از چشم یا چهره است) بسته می‌شود.

راهی دشوار در پیش دارم و همواره از اینکه راهزنی در پی من باشد هراسانم؛ راهزنی (معشوق) که وقتی به کاروانِ عاشقان حمله می‌کند، پیش از هر چیز دست و پایِ جان و روح آنان را به بند می‌کشد.

معشوق تنها با پوشیدن قبا و حرکت دادنِ دست، خونِ عاشقان را می‌ریزد؛ پناه بر خدا از آن زمانی که بخواهد واقعاً کمر به قتل ببندد و خنجر به میان ببندد.

درمانِ زخم‌های ظاهری را حتی می‌توانم از خودِ «وحشی» بخواهم، اما من طبیبی می‌طلبم که بتواند زخم‌های پنهانِ روح و دل را مداوا کند.