گزیده اشعار - غزلیات

چه کسی می‌تواند گره‌های ناامیدی را از کارِ فروبستهٔ ما باز کند؟ چه کسی کلیدی دارد که بتواند قفل این زندانی را که در آن گرفتار شده‌ایم، بگشاید؟

اگر به گرمابه (گلخن) بروم، از حسادتِ گرمیِ آتشِ آن، در را به رویم می‌بندند؛ پس دیگر چه کسی حاضر است درِ بوستانِ شادی را به روی فردی ناکام و بی‌مقداری چون من بگشاید؟

اکنون که از دیدن هر چیز زشت و ناخوشایندی، خون در دلم می‌جوشد، اگر سیلِ اشک‌های خونین به چشمانم فشار نیاورد تا باز شوند، دیگر چه چیزی می‌تواند چشمان مرا بگشاید؟

از شدت غصه و غم، جگرم پر از گره شده و صدها گره در خاطرم جای گرفته است؛ این اندوه‌های پنهان و درونی را کجا ابراز کنم و چه کسی می‌تواند این گره‌های ناگشودنی را باز کند؟

راهِ دوستی و عشق، پر از ترس و خطرات است و گنجِ وصالِ معشوق نیز در محاصرهٔ دشمنان قرار دارد؛ عجب گنجی است، اما چه کسی طلسمِ سخت آن را باطل می‌کند و راه رسیدن به آن را می‌گشاید؟

ای وحشی! به خودت مگو که چه کسی عاقبت درِ امید را به روی ما می‌گشاید؛ ای نادان! تنها خداوند است که این درِ بسته را خواهد گشود، پس دیگر به دنبال چه کسی می‌گردی که آن را باز کند؟