گزیده اشعار - غزلیات

دلی که به واسطه عشق گرما یافته، هرگز به سردی و ناامیدی نمی‌گراید؛ همان‌طور که چراغی که سوختش از چنین آتش مقدسی تأمین شده، هرگز خاموش نمی‌شود.

من دلی دارم که هرچقدر هم به آن جفا کنی، آزرده نمی‌شود. این نه از سنگ‌دلی است، بلکه بدان معناست که این دل آن‌قدر بزرگ‌منش است که نمی‌داند رنجش به دل گرفتن و آزار دیدن چیست.

از آنجا که در کوی عشق و مشتاقی، خارها و سختی‌های بسیاری زیر پا وجود دارد، شگفت‌آور نیست که پایِ استقامت و صبر دیگر توانِ ایستادن و تحمل کردن ندارد.

هنگامی که به این مقامِ عشق رسیدی، دیگر لجامِ اسب را نکش و باز نگرد؛ چرا که ما عاشقانِ وفادار، چنان غرق در عشق هستیم که راه و رسمِ شکایت و دادخواهی از معشوق را نمی‌شناسیم.

در جامِ وجودم شرابی دارم که مایه صدگونه مستی و شوریدگی است، اما این شراب هنوز به پایه آن مستیِ عمیقی نرسیده که از نوشیدنِ خونِ جگر حاصل می‌شود.

ای گل، با خیالی آسوده بخند، چرا که تو با اشکِ چشمِ وحشی (من) پرورش یافته‌ای و گلی که از آبِ چشمِ عاشق روییده باشد، هرگز پژمرده نمی‌شود.