گزیده اشعار - غزلیات

عشق من هرگز به نیت‌های ناپاک و مقاصد دنیوی آلوده نمی‌شود و من برای رسیدن به معشوق، تن به خواری و خاکساری در برابر هیچ‌کس نمی‌دهم.

من مانند دیگران دچار آلودگی‌های رفتاری نیستم و والاترین هنر و فضیلت من این است که هم‌نشینی و دوستی با من، باعث لغزش و ناپاکیِ دیگران نمی‌شود.

من همچون پروانه‌ای هستم که سرنوشت و عادتش سوختن است؛ تا زمانی که در آتش عشق به طور کامل و بی‌کم‌وکاست نسوزم و از خودِ خاکی‌ام نگذرم، به آرامش قلبی نمی‌رسم.

در برابر فرد هوس‌باز و سبک‌مغز از عصمت و پاکیِ تو سخن گفتم تا او را ناامید کنم و دیگر بیهوده و با خیالِ خام به دنبالِ تو نباشد.

ای وحشی! جای شگفتی نیست که جان تو از غم و رنجِ عشقِ او فرسوده و ضعیف شده است؛ چرا که جان آدمی مانند سنگ، سخت و نفوذناپذیر نیست که در برابر رنج‌ها تغییر نکند و فرسوده نشود.