گزیده اشعار - غزلیات

من با وجودِ بی‌اعتنایی‌های مکررِ آن معشوقِ تندخو، همچنان به تحملِ او ادامه می‌دهم؛ چرا که در این دنیا چه کسی پیدا می‌شود که مانند من، تواناییِ تحملِ این‌همه جفا را داشته باشد؟

بلبل از شدتِ اشتیاق و عشق فریاد می‌زند، در حالی که غنچه‌ی گل با باز شدنِ گلبرگ‌هایش، گویی به این حالِ زارِ بلبل لبخند می‌زند و او را به بازی می‌گیرد.

او چهره‌ی زردِ مرا که همچون طلا رنگ باخته و اشک‌های درخشانم که همچون نقره می‌ریزد را دید و به طعنه گفت: نگاه کنید این گدا را که ادای ثروتمندان را در می‌آورد!

زلفِ یار دلم را برد و کاکلِ او در پیِ جانم است؛ افسوس که آن کاکل، بلایی بر سرِ جانم می‌آورد که زلفِ او نکرده بود.

در حالی که من بی‌بهره از گلِ شادی هستم و اشکِ خونین می‌ریزم، در چمنزار، طبیعتِ وحشی دامنِ خود را پر از گل‌های رنگارنگ می‌کند.