گزیده اشعار - غزلیات

آن سرخی که بر نوک تیر تو دیده می‌شود، تنها زنگ آهن نیست، بلکه اثرِ خونِ جگرِ رنجورِ ماست که بر آن نقش بسته است.

رازهای بسیاری در دل دارم که از فاش شدن و بدنامیِ آن‌ها هراسم، به همین سبب، حتی زمانی که آن یارِ دلربا و جسور تنهاست، از او دوری می‌گزینم تا گرفتار رسوایی نشوم.

از بس که به دستِ تو و با تیغِ بی‌رحمی‌ات بر تنم زخم خورده‌ام، در لحظه‌ی مرگ، کفنی که بر تن می‌کنم خود به مثابه‌ی یک لایه‌ی مرهم برای پوشاندنِ این همه جراحت خواهد بود.

چقدر زیباست آن وقار و نازِ تو که حتی در میانِ ازدحامِ مردم نیز خود را نشان می‌دهد و لبخندِ دلنشینِ تو بر لبانت آشکار است.

زمانی که تصویر تو در چشمان من جای می‌گیرد، اشک نمی‌تواند جاری شود؛ همان‌طور که کودکی از مکانی که برایش محلِ تماشا و سرگرمی است، دل نمی‌کند و آنجا را ترک نمی‌کند.

زمانی که کسی جز تو در اطرافم نیست، از اضطراب جان می‌دهم؛ چرا که مدام در این هراسم که شاید رقیبی پنهان در حریمِ وصلِ تو جای گرفته باشد.

تنِ وحشیِ من از سنگ‌زدن‌های جنون، پاره‌پاره و خونین شده و لکه‌های خون بر آن مانند گل روییده است؛ آری، حقیقتِ گل‌هایِ عالمِ دیوانگی همین لکه‌های خون است.