گزیده اشعار - غزلیات

هیچ‌کس در زمان بیماری و رنجوری من، از سرِ مهر و دلسوزی به من نگاه نکرد تا حداقل هنگام جان دادن و مرگِ من، اشکِ حسرت و ترحم بریزد.

چه کسی حاضر شد مرا به حساب آورد و به من توجه کند؟ همه به قدری غرق در خودبینی و غرور بودند که حتی به خود زحمت ندادند به سوی من نگاهی کنند و روی خود را از دیوار به سمت من برگردانند.

هیچ‌کس به اندازه تو سنگدل و بی‌رحم نبود؛ زیرا آهنگ و سرودِ غم من، حتی بر دل‌های سختِ دیگران هم اثر می‌گذاشت، اما تو حتی با این همه سوز و گداز هم تحت تأثیر قرار نگرفتی.

آفرین و درود بر روانِ آن عاشقِ دل‌سوخته‌ای که تا آخرین لحظه عمرش، با غمِ عشقِ تو دمساز بود و با اینکه در راهِ تو کشته شد، هرگز لب به شکوه و شکایت از معشوق نگشود.

در واپسین لحظاتِ زندگی، گله‌های فراوانی از جفای تو بر دل داشتم، اما وقتی مرگ فرا رسید، تواناییِ گفتار را از دست دادم و نتوانستم این گلایه‌ها را بر زبان بیاورم.