گزیده اشعار - غزلیات

کسی که بنده و گرفتار حقیقی عشق است، قطعاً از ستم و بی‌مهری معشوق فرار نمی‌کند؛ فرد عاشق‌پیشه و بلهوس کسی است که تا با کوچک‌ترین سختی و آزاری مواجه شود، صحنه عشق را ترک می‌کند.

ای بلبل، اگر قرار است از خارِ گلستان شکایت کنی و به این بهانه رنج بکشی، پس از گلستان برو؛ زیرا چه کسی ادعای عاشقی گل را می‌کند ولی از تحملِ سختی و خارِ آن می‌گریزد؟

گلِ زیبا بی‌وفا نیست، بلکه این مرغِ عشق (بلبل) است که بی‌وفاست؛ زیرا به محض اینکه طراوت و زیباییِ رخسارِ گل از بین می‌رود، بلبل او را رها کرده و می‌گریزد.

همین طعنه‌ای که پروانه به بلبل می‌زند، تا ابد برای بلبل کافی است (که شرمنده شود)؛ چرا که بلبل به محض اینکه رنگ و بوی گل از باغ رخت بربست، فرار را بر قرار ترجیح می‌دهد.

ای وحشی، چرا با این رفتارت نامِ عشق را بدنام می‌کنی و به آن تهمت می‌زنی؟ کسی که از جور و ستم یار یا سرزنش دیگران فرار می‌کند، شایسته نامِ عاشق نیست.