گزیده اشعار - غزلیات

هیچ کارِ مؤثری از پیش نبردیم و سرمایه‌ی وجود و زندگی‌مان از کف رفت؛ شگفتا که این هستی و بقا چیست که این‌گونه بیهوده به نابودی و فنا کشیده شد.

در اوجِ درماندگی، به سگِ درگاهِ تو نیز ابراز محبت کردیم تا شاید به ما رویِ خوش نشان دهد و دوست‌مان شود، اما برخلافِ انتظار، او نیز با ما دشمنی کرد.

دل از شدتِ اندوه به خون نشست و همراه با اشک‌هایِ جاری از چشمانم بیرون رفت؛ از زمانی که تو از مقابلِ دیدگانم رفته‌ای، زبان از توصیفِ فجایع و رنج‌هایی که بر من گذشته، قاصر است.

این جسمِ نحیف و ناچیزِ من در برابرِ شکوهِ درخشانِ زیباییِ تو چه جایگاهی دارد؟ این انوارِ تجلیِ جمالِ توست که چنان قدرتی دارد که حتی کوه در برابرش تاب نیاورد و فرو ریخت.

به دلیلِ سرگذشتِ غم‌بارِ «وحشی»، به خوابِ اندوه و غفلت فرو رفتیم؛ همان کسی که راهنمایِ ورودِ ما به بزمِ عیش و سرور بود.