گزیده اشعار - غزلیات

کسی که از حسادت به وضعیت من و به خاطرِ جفای آن پیمان‌شکنِ بی‌وفا گریه می‌کند، اگر مرا در مجلس آن معشوق ببیند، تازه بر حالِ زارِ من اشک خواهد ریخت (چون عمقِ رنج مرا درک خواهد کرد).

در مجلس شادیِ کسانی که درد و غمی ندارند، جانم به لب رسیده است. ای کاش جایی بود که مخصوصِ غمدیدگان باشد؛ جایی که مجنون از شدت عشق بسوزد و کوهکن (فرهاد) از فراق گریه کند.

چرا از حالِ کسی که درد، وجودش را پرورده است، پرس‌وجو می‌کنی؟ هیچ‌کس هرگز نمی‌تواند احوال او را درک کند، چرا که او چنان غرق در گریه است که هنگام حرف زدن، کلماتش به هم می‌ریزد.

من هم از غصه و دور بودن از کوی او، گوشه‌ای نشسته‌ام و گریه می‌کنم؛ درست مانند غریبه‌ای که دردمند است و هر کجا که باشد، به یادِ وطنِ دوردستِ خود اشک می‌ریزد.

ای نصیحت‌گر، برو و وحشی را به حالِ خود بگذار؛ چرا که این آدمِ بینوا می‌خواهد لحظه‌ای در خلوت بنشیند و بر روزگارِ تلخ و سیاه خویش اشک بریزد.