گزیده اشعار - غزلیات

بگذار عشق مرا در نظر مردم خوار و بی‌اعتبار کند، زیرا همگان بر این باورند که عشق با خواری همراه است و سرچشمه‌ی بی‌اعتباری و دور شدن از مقام‌های دنیوی محسوب می‌شود.

ای معشوق، کوهی از رنج و اندوه را بر دل من بگذار که پذیرفتنِ این بارِ گران برای جانِ من، منت و لطفی بزرگ است؛ چرا که پایه‌ی اصلیِ عشق، صبر و شکیبایی در برابرِ سختی‌هاست.

تمام وجودم غرق در ترس و امید است، زیرا ماهیت و حقیقتِ عشق در این است که عاشق همواره میانِ بالاترین مرزهای ناامیدی از وصال و امید به آن، معلق و سرگردان است.

در نزد من، معنای واقعیِ پرهیزکاری که اهل زهد از آن سخن می‌گویند، این است که چشم و دلِ خود را از هر کسی به جز محبوبِ اصلی بازداری.

دلِ من با رضایت و خواستِ محبوب هم‌سو شد و بدین ترتیب از بندِ غمِ جدایی و شادیِ وصال رهایی یافت؛ آری، حقیقتِ رستگاری چیزی جز این هم‌راستایی و صداقت در عشق نیست.

اگر من پیرو و شاگردِ راهِ عشق هستم، رهنمود و نتیجه‌ای که از این طریق به دست آورده‌ام، همان 'موت اختیاری' است؛ یعنی مردنِ پیش از مرگِ طبیعی به هوای نفس و خواهش‌های دنیوی.

ای وحشی، زندگی کردنِ فیزیکی امری فرعی است؛ اصلِ کار محافظت و پاسداری از عهدِ دوستی است. فدا کردنِ جان و سر در این راه آسان است، چرا که حفظِ حرمتِ یار از هر چیزِ دیگری مهم‌تر است.