گزیده اشعار - غزلیات

تنها در صورتی ممکن است من توانایی سخن گفتن و بیان شایسته پیدا کنم که لطف و توجه تو شامل حال من شود تا بتوانم به اندازه شایستگی بخشش تو، زبانی برای سپاس‌گزاری داشته باشم.

هدایا و جواهراتی که من می‌توانم به پیشگاه تو تقدیم کنم، در برابر مقام تو بسیار ناچیز است؛ تنها اگر همت بلند تو (که مانند دریایی بیکران یا معدنی غنی است) بر من ببخشد، می‌توانم هدیه‌ای درخور بیابم.

ذهن و اندیشه بخشنده و فیض‌رسان تو، مانند چشمه‌ای جوشان است؛ چقدر عالی و زیبا خواهد بود اگر از آن چشمه، ذوق و قریحه شعریِ روان و سلیسی به من ببخشی.

ای وحشی، تو هرگز نخواهی توانست از پس ادای حق شکرگزاری او برآیی؛ اگر عمری برایت باقی بماند، تنها می‌توانی به خاطر این ناتوانی، از او پوزش بخواهی.