گزیده اشعار - غزلیات

زمانی که عاشق از جان خود می‌گذرد و آن را فدای محبوب می‌کند، غلبه بر رقیبان و دور کردن آن‌ها برایش بسیار ساده می‌شود؛ کسی که برای حفظ جانش تلاش نمی‌کند، هر درد و رنجی را به آسانی تحمل خواهد کرد.

ای دل، چرا در مسیر سیل‌آسای غم، نگران حفظِ جانت هستی؟ این کالبد که اکنون خانه اندوه شده است را رها کن تا ویران شود و از شرِ غم خلاص گردد.

جان خود را فدای آن یاری کن که وقتی به بازارِ حسن و زیبایی قدم می‌گذارد، ارزشِ سایرِ زیبارویان را از بین می‌برد و رنج و بلا را برای عاشقانِ خود ارزان و فراوان می‌کند.

ای دوستان، تا کی می‌خواهید مرا به خاطر بی‌نظمی و پریشانیِ زندگی‌ام نصیحت کنید؟ مگر محبوب اجازه می‌دهد که کسی بتواند به فکرِ نظم و سامان دادن به زندگی‌اش باشد؟

دلِ من که روزگاری کعبهٔ مقدسی بود، اکنون به بتخانهٔ زیبارویان تبدیل شده است؛ با این اوصاف، چه چاره‌ای می‌توانم بیندیشم؟ حتی داغ‌هایی که رقیبان بر دلم نهاده‌اند، آن را به آتشکدهٔ زرتشتیان شبیه کرده است.