گزیده اشعار - غزلیات

سپاهِ زیباییِ محبوب، به قلمروِ دلِ من حمله کرده و آن را به تاراج برده است؛ پس به چشمانم مژده دهید که زمانِ دیدن و لذت بردن از این زیبایی فرا رسیده است.

چه خطایی از ما سر زد که در این بهار، مانند سبزه از خاکِ این کوی نروییدیم؟ در حالی که گل‌ها در باغ و لاله‌ها در دشت‌ها شکوفا شده‌اند و به جلوه‌گری مشغولند.

شاید تنها پرتوِ نورانیِ چهره‌ی یوسف‌گونِ تو بتواند مرهمی باشد بر دردی که بر چشمانِ یعقوب و قلبِ زلیخا وارد شد؛ یعنی تنها زیبایی توست که می‌تواند توجیهِ این همه رنج و اشتیاق باشد.

غمزه و نگاهِ پرنازِ او، طمعِ تصاحبِ دلِ مرا در سر پروراند؛ چرا نباید دلم را به او ببخشم؟ به خصوص اکنون که لبخندش، خود تقاضا و دعوتی برای این بخشش است.

اکنون از لب‌های او نویدِ زندگیِ جاویدان به گوش می‌رسد؛ ای دل! اندکی شکیبایی پیشه کن و آرام بگیر که این مسیحا (محبوب) برای زنده کردنِ تو از راه رسیده است.

هرچه به دلم گفتم که واردِ این راهِ پر از تفرقه و دردسر مشو، گوش نکرد و توجهی ننمود؛ سرانجام با تمامِ توان و هستی‌اش رفت و اکنون تنها و تهیدست بازگشت.

ای وحشی! مهیای تحملِ سرزنش‌ها باش، چرا که تو در غفلت و خواب بودی و این صیادِ عشق، از صدها راه و جهت بر تو هجوم آورده است.