گزیده اشعار - غزلیات

آن یاری که از ما دور افتاده است، گره از کار ما نگشود و مرادِ دلِ ما را برنیاورد. روزگار درازی است که ما در پی او هستیم، اما او حتی یک‌بار نیز به یاد ما نیفتاد.

هر لحظه که یادِ آن معشوق در محفل ما زنده می‌شود، آن مجلس بهشتی دیگر می‌گردد؛ اگرچه آن محبوبِ زیبا که گویی از نژاد حوریان است، هرگز یادی از ما نکرد.

فریادِ دادخواهی ما که بر سر راهِ او به گوشش رسید، به گوشش خورد، اما آن محبوب ستمگر، حتی یک‌بار هم برای رسیدگی به دادِ ما گوشی فرا نداد.

دل ما سالیان سال است که در خاکِ مسیرِ عبورِ او خوابیده و انتظار کشیده است، اما او هرگز از این دلِ خاکی و افتاده ما گذری نکرد و به آن توجهی نشان نداد.

اعتماد و ایمانِ قلبی من به این محبوب، به خاطر این غزل برای «وحشی» همچون سدی استوار شد؛ کیست که در برابر این همه وفاداری و اعتقادِ من، صدها آفرین نگوید؟