گزیده اشعار - غزلیات

این دلِ عاشق با ابرازِ محبت به تو، خود را به رنج و درد دچار می‌کند؛ گویی این کار نه دشمنی با خودش، بلکه دشمنی با منِ بیچاره است که بارِ این رنج را به دوش می‌کشم.

تو خویِ تند و آزارگرِ خود را برای پایانِ کار ذخیره کرده‌ای و فعلاً با نمایشِ زیباییِ رخسارت، مرا فریب می‌دهی و سرگرم می‌کنی.

این دلِ عاشق همچون صیدی است که از دام و کمندی که برایش پهن شده، غافل است و با بی‌خیالی، گردن کشیده و به زیباییِ تو نگاه می‌کند، بی‌آنکه بداند در چه خطری است.

این دل مانند شیشه‌ای ظریف است که پیش از این بارها شکسته و آسیب دیده است؛ با این حال، شگفتا که چرا باز هم می‌خواهد با تو که همچون سنگ سخت و بی‌احساس هستی، ارتباط برقرار کند.

فردا به این دلِ وحشی نشان خواهم داد که وقتی به لحظه‌ی مرگ و جدایی برسد، چگونه این زندگی و بدنِ عاریتی را که به آن دل بسته بود، رها کرده و از هم می‌درد.