گزیده اشعار - غزلیات

با اینکه می‌دانم اصرار من تو را آزرده می‌کند و کار را سخت‌تر می‌سازد، اما چاره‌ای نیست؛ چرا که تنها با کوبیدنِ پی‌درپیِ حلقه بر درِ دل است که سرانجام در باز می‌شود و راهی به سوی تو پیدا می‌شود.

زیباییِ معشوق همچون شعله شمع نیاز به مراقب و نگهبان دارد تا خاموش نشود؛ چرا که او همانند شمعی است که در محفلِ عاشقانه، مرکز توجه و نورافشانی است.

از برای آرامش جانِ بی‌قرار من، تنها یک نگاهِ خاص و توجه ویژه‌ از سوی خود بفرست؛ همان نگاهی که برای ما حکمِ رسیدن به مقصد و منزل نهایی را دارد.

با بی‌توجهی، راهِ امید مرا مسدود نکن؛ زیرا خاکی که از اشک‌های من گل‌آلود شده است، می‌تواند مانعِ دیدنِ تو باشد و سدی در برابرِ وصال ایجاد کند.

اگر امروز در حق من جفایی می‌کنی، اهمیتی ندارد؛ چرا که روزی که در قیامت یا دیداری دیگر، چشم در چشمِ هم بدوزیم، از کرده‌ات پشیمان خواهی شد و عذرخواهی خواهی کرد.

اگر تغافل و بی‌اعتناییِ تو به عنوانِ مانع در میانِ ما قرار گیرد، چشمانِ من به زودی از شدتِ دوری و گریه، خونبار خواهد شد.

وقتی صیاد (معشوق) از وضعیت صیدِ خود غافل شود و درنهایت متوجهِ دردِ او گردد، آنگاه زمانِ پشیمانی و حسرت است که دست بر هم می‌ساید و خون می‌گرید.

آن عشوه و نازِ چشمانت که آن را غمزه می‌نامند، من معتقدم که جادویی حقیقی و تاثیرگذار است و بیهوده و باطل نیست.

گلِ زیبایی طراوت و تازگی دارد، اما به بلبل بگو که زیاد به آن دل نبندد؛ چرا که رنگ و بویِ گل در نیمروز و با گذشتِ زمان از بین می‌رود.

اگر دلِ انسان در بندِ عشق دیوانه شد، دارالشفای صبر بهترین درمان است؛ من آن را یک هفته در زنجیرِ صبر و شکیبایی می‌گذارم تا دوباره عاقل شود.

ای وحشی، عشق و این سرگشتگی‌ها چیست؟ تنها مایه بی‌حاصلی است. از کسانی که مغرورِ خود هستند، جز ناکامی چیزی نصیبِ عاشق نمی‌شود.