گزیده اشعار - غزلیات

ای معشوق، لب بگشا و سخن بگو تا آن دهانِ پُر از شکرِ تو، اسرارِ پنهانش را فاش کند؛ چرا که آن شهرِ پُر از شکرِ تو، تنها بر رویِ تو گشوده می‌شود و جز تو کسی کلیدِ آن را ندارد.

به نگاه‌هایِ عشوه‎‌آمیز و تندِ خود اجازه ده که همچون خنجری بر جانِ کسی بنشیند که گستاخانه و جسورانه به جمالِ تو می‌نگرد.

دستور بده که مژگانت راه را بر دیدگانِ تماشاگران ببندد، اگرچه می‌دانم که تو با همان یک پلک زدن، باز هم راهِ نفوذِ نگاهت را بر دلمان می‌گشایی.

این گریه‌ای که به خاطرِ دوریِ تو در گلویم گیر کرده و چون گرهی دردناک درآمده، چنان پیچیده و سخت است که هیچ مرهم و وسیله‌ای نمی‌تواند آن را باز کند.

شبِ هجرانِ ما به چنان قفلِ محکمی بسته شده است که حتی دعاهایِ سحرگاهی که کلیدِ گشایشِ کارهاست، نمی‌تواند آن را بگشاید و گره از کارِ ما باز کند.

تو با عشوه و قهرت همه را از پای درآوردی؛ پس به او بگویید با خیالی آسوده، دیگر تیغِ نگاهش را غلاف کند و بندِ سلاحش را بگشاید که کار تمام شده است.

به «وحشی» اجازه نده که به تو نزدیک شود و داستانِ دردِ خود را بگوید؛ چرا که ممکن است ناگهان زبان بگشاید و در برابرِ تو لب به شکایت و گله باز کند.