گزیده اشعار - غزلیات

آن نیازی که از روی هوس و شهوت باشد، ارزش و اعتباری ندارد؛ همان‌طور که نماز خواندن بدون وضو بی‌معنا و باطل است و مقبول درگاه حق نیست.

کسی که از روی غرور و مستیِ نفس، ادعای بزرگی و خدایی می‌کند، از عاقبت شومِ خویش بی‌خبر است؛ او نمی‌داند که آیا به جایگاهِ عزت خواهد رسید یا ریسمانِ دار در انتظار گلوی اوست.

چنان دلبسته‌ی زلفِ تو هستم که حاضرم جانم را قید و بندِ آن قرار دهم تا برای همیشه در کنارم بمانی؛ حتی اگر از آن کاکل، تنها یک تار مو در دستم باشد، آن را رها نخواهم کرد.

در راه عشق تو به خاک و خون افتادم، اما این ساقی (معشوق) آن‌قدر بی‌تفاوت است که اگر صدها نفر مثل من نیز در راهش کشته شوند، او حتی از نوشیدن یک پیمانه باده‌اش دست نمی‌کشد.

خدایا! نه صلح و آشتی‌ات دلیلی آشکار دارد و نه خشم و قهرت سببی مشخص؛ حیرانم که باید این خوی و طبیعتِ متغیر را چگونه تفسیر کرد و چه نامی بر آن نهاد؟

ای وحشی! از این بی‌مهریِ آشکارِ معشوق، ناامید مشو؛ تو از نهانِ دلِ او چه می‌دانی؟ شاید در باطن، مهربان باشد و تو را دوست بدارد.