گزیده اشعار - غزلیات

من هیچ نیازی به وصال تو ندارم؛ من و دردِ دوری و رنجِ حاصل از آن برایم کافی است. تو هر کس دیگری را که می‌خواهی به سوی خود دعوت کن، چرا که مسئله‌ی وصل، تنها به تو مربوط است و خود می‌دانی که با آن چه کنی.

هیچ عاشقی در جهان، حالی به پریشانیِ حال من نخواهد داشت، به‌ویژه اگر تو خود را درگیر غرور و تقاضاهای بی‌پایانِ زیباییِ خویش کنی و بی‌توجه به رنجِ دیگران باشی.

می‌دانم که از بابتِ ستم‌های بسیاری که به من روا داشته‌ای، شرمساری؛ اما سعی می‌کنی با خود را سرگرم و پرکار نشان دادن، این شرم و انفعالِ درونی‌ات را از چشم من پنهان کنی.

سخن گفتن با زبان، ویژگیِ خوبی است، اما برایِ حال و روزِ من، خاموشی از هر سخنی گویاتر است؛ چرا که هرگاه بخواهم دردِ دل و شرحِ حالم را به زبان بیاورم، از شدتِ اندوه زبانم بند می‌آید و لال می‌شوم.

از میانِ خیلِ عاشقانِ تو که ادعای پاک‌دامنی دارند، کدام‌یک از من برتر است؟ یقین دارم که تو مرا تنها در خیالِ خود جای داده‌ای و عملاً از خود طرد کرده‌ای.

تو چنان یارِ شایسته‌ای پیدا کرده‌ای که من از شدتِ حسادت و غصه، در آستانه‌ی آنم که با دستانِ خود چشمانم را از حدقه درآورم و خود را نابود کنم.

ای وحشی! مگر به تو نگفتم که مانندِ پروانه، گردِ شمعِ چهره‌ی او نگرد؟ اکنون که نصیحتِ مرا نشنیدی، چاره‌ای جز این نیست که بال‌ و پرِ خود را در این آتش بسوزانی.