گزیده اشعار - غزلیات

دست‌کم یک بار از خودت بپرس که چرا با وجود پاکی و بی‌گناهی‌ات، مرتکب چنین گناهی می‌شوی؛ گناهی که از چشم‌های بی‌تفاوت و بی‌توجه تو سر می‌زند و باعث رنج من می‌شود.

از آن شبِ تاریکی بترس که آهِ در گلو مانده‌ام، از جگرم بیرون بریزد و تو را در بر گیرد؛ تا کی می‌توانم این آهِ سرکش را با عنانِ صبر کنترل کنم و مانع از بیرون ریختنِ آن شوم؟

ای ظالم! من جانم را در راهِ عشقِ تو فدا کردم؛ با من چه می‌کنی؟ چرا با آن چشم‌های سیاه و فتنه‌انگیزت، چنین آشوب و گرفتاری‌ای به پا کرده‌ای؟

تو دلِ مرا ربودی و سپس مرا در آتشِ محرومیت و دوری سوزاندی؛ بگذار دلِ من بداند که چه خطایی مرتکب شده بود که سزاوارِ چنین رنج و جفایی گشت.

نمی‌خواهم فریادهای دادخواهیِ من، اسبابِ سردرد و آزارِ تو شود؛ اما تو هم اگر صدای دادخواهیِ مرا می‌شنوی، بی‌اعتنا باش و همچنان در راهِ بی‌تفاوتیِ خودت پیش برو.

آن عهدی را به یاد آور که وقتی نگاهِ زهرآگین و تندِ تو مرا می‌آزرد، خنده‌های شیرین و دلنشینت پناهگاهی بود که مرا از آن آسیب‌ها در امان می‌داشت.

من صیدِ کسِ دیگری نمی‌شوم و همان موجودِ وحشی و رام‌نشدنیِ تو هستم؛ اما تو هم باید شرطِ وفا را به جا آوری و از شکارگاهِ عشقِ ما خارج نشوی.