گزیده اشعار - غزلیات

دلی که در درون خود نور و گرمای عشق را ندارد، حتی اگر سراسر وجودش را هم در آتش بیرونی قرار دهی، شعله‌ور نمی‌شود و حقیقت عشق را در نمی‌یابد.

همه وسایل و شرایط برای عاشقی فراهم بود و جانِ من نیز آمادگی کامل داشت، اما زمانی که کار به لحظه‌ی حساسِ پیوند و نتیجه‌گیری رسید، بخت و اقبالِ خوشی همراهِ دلم نبود.

هستیِ من (خرمن) برای سوختن آماده بود و آن محبوبِ شوخ و دل‌بر هم حضور داشت که می‌توانست مرا به آتش بکشد، اما آن گرمای خاصی که باید وجود می‌داشت تا آتشِ عشق را در وجودم شعله‌ور سازد، در میان نبود.

در کمانِ ناز و دلبریِ او، آن تیری که من آرزویش را داشتم وجود داشت؛ هم پرِ پرواز داشت و هم زِه (کشِ) مناسب، اما نوکِ آن (پیکان) که باید جگرم را می‌شکافت، تیز و کارساز نبود.

ما سال‌ها دوری و غریبیِ او را تحمل کردیم، اما حالا که به وصال و آشنایی رسیدیم، متوجه شدیم که آن‌قدر شکننده شده‌ایم که حتی طاقتِ یک روزِ این نزدیکی و وصل را هم نداریم.

آن محبوب که صیادِ ماهری است و صدها مرغ در دامش گرفتارند، اگر این بار مرغی (عاشقی) از دامش رمید و گریخت، به خودش بگوید که لابد آن یک مرغ، خام و تازه‌آموز بود و ارزشِ شکار نداشت.